Ημέρες γιορτινές, πένθους και χαράς,
Η θύμησή τους από τα παιδικά χρόνια
ανάμεικτη
Οι γυναίκες μέσα σε παροξυσμό
να προλάβουν να υπηρετήσουν την παράδοση
να μην χαθεί ο κρίκος, να μην συμβεί το κακό
Να διαλύονται σωματικά και ψυχικά
Τις θυμάμαι να παλεύουν αξημέρωτα
με το ακατανόητο,
να σηκώνουν στους λεπτούς ώμους
το βάρος της ανθρωπότητας
να σπαταλούν τις ζωτικές τους δυνάμεις
στην υπηρεσία του αμείλικτου
Κι από νωρίς στην εκκλησιά
να προσεύχονται για το ανέφικτο
να θρηνούν για τον θεϊκό θάνατο
θρηνώντας μύχια για τη χαμένη ζωή
για τη ματωμένη ελευθερία

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ever tried. Ever failed. No matter. 
Try Again. Fail again. Fail better.
 Samuel Beckett

Sebastião Salgado

"Τα παιδιά της οδοιπορίας"
Οι άθλιες βάρκες με τους μετανάστες που καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων των δουλεμπορικών.
Οι σημερινοί σκλάβοι, που δεν ονομάζονται πια έτσι, έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν οι πρόγονοί τους, όταν τους χτυπούσαν με το μαστίγιο και τους πετούσαν στις φυτείες της Αμερικής.
Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν,. Κανείς δεν μεταναστεύει επειδή το θέλει.
Από την Αφρική κι από άλλα πολλά μέρη, οι απελπισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα μολυσμένα ποτάμια και την άδεια τους κοιλιά.
Το εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήμερα μια από τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του Νότου.
Eduardo Galeano: Καθρέφτες, μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία