Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ever tried. Ever failed. No matter. 
Try Again. Fail again. Fail better.
 Samuel Beckett

Sebastião Salgado

"Τα παιδιά της οδοιπορίας"
Οι άθλιες βάρκες με τους μετανάστες που καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων των δουλεμπορικών.
Οι σημερινοί σκλάβοι, που δεν ονομάζονται πια έτσι, έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν οι πρόγονοί τους, όταν τους χτυπούσαν με το μαστίγιο και τους πετούσαν στις φυτείες της Αμερικής.
Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν,. Κανείς δεν μεταναστεύει επειδή το θέλει.
Από την Αφρική κι από άλλα πολλά μέρη, οι απελπισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα μολυσμένα ποτάμια και την άδεια τους κοιλιά.
Το εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήμερα μια από τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του Νότου.
Eduardo Galeano: Καθρέφτες, μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία

Η πεποίθηση ότι η ζωή έχει ένα σκοπό είναι ριζωμένη σε κάθε κύτταρο του ανθρώπου, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ύπαρξής του.... Σήμερα , εδώ, ο σκοπός μας είναι να ζήσουμε μέχρι την άνοιξη. Δεν μας απασχολεί τίποτ' άλλο. Αυτός είναι ο μοναδικός μας στόχος. Το πρωί στην πλατεία του Προσκλητηρίου, στην ατελείωτη αναμονή της αναχώρησης   για τη δουλειά, όταν οι ριπές του αέρα τρυπούν τα ρούχα μας και το ανυπεράσπιστο σώμα μας τρέμει από άγρια ρίγη, όλα είναι γκρίζα και είμαστε γκρίζοι κι εμείς. το πρωί όταν είναι ακόμα σκοτάδι, εξερευνούμε τον ουρανό προς την Ανατολή, κατασκοπεύοντας τα πρώτα σημάδια της άνοιξης και κάθε μέρα σχολιάζουμε την εμφάνιση του ήλιου: σήμερα ανέτειλε λίγο πιο ζεστός από χθες, σε δύο μήνες, σ' ένα μήνα το κρύο θα μας αφήσει ήσυχοςυ και θα έχουμε έναν εχθρό λιγότερο σ85

Αυτό το απέραντο συνονθύλευμα σίδερου, τσιμέντου, λάσπης και καπνού είναι η άρνηση της ομορφιάς... Πίσω από το συρματόπλεγμα δεν φυτρώνει ίχνος χορτάρι και όλα είναι νεκρά εκτός από τις μηχανές και τους σκλάβους: οι μηχανές πιο ζωντανές απ' τους σκλάβους 87

Ο 27χρονος Μάνος Χατζηδάκις στη μοναδική του κινηματογραφική εμφάνιση, παίζοντας στο πιάνο αυτό το τρυφερό τραγούδι  που ακούγεται εδώ για πρώτη και τελευταία φορά

Ξέρω γιατί τόση φασαρία
κίνηση, φωνές,
Για να κρύψω την αβάσταχτη ερημία