Γλυκιές  ημέρες  στο τέλος του χειμώνα, ξεκινούν με κρύο, συνεχίζουν ζεστές αν και ο ήλιος παραμένει κρυμμένος από τα μεσημεριάτικα σύννεφα και τελειώνουν με μια τρυφερή βραδινή δροσιά. Πότε πότε βρέχει, συνήθως εκείνη η αργή ποτιστική βροχή. Πρωΐμια άνοιξης... 'Ομως όχι αυτό δεν αποτελεί είδηση. Εϊδηση παραμένει πως η ανθρωπότητα διανύει τη νηπιακή της ηλικία, αφού ακόμα εξαγοράζεται η ανθρώπινη ελευθερία και το δικαιωμα στη ζωή, αφού ακόμα ζωντανά πλάσματα γίνονται θύματα του πολέμου, του πιο άγριου ανθρώπινου ενστίκτου που δεν κατάφερε να εξαφανιστεί ή έστω να συρρικνωθεί με την εξέλιξη του είδους.

Σχόλιο

Κόσμος βυθισμένος στη Θλίψη και το αδιέξοδο
Απροκάλυπτα  οι εξουσίες κατατρών τη ανθρώπινη σάρκα
Όσοι οραματτίστηκαν έναν κόσμο διαφορετικό αποσύρθηκαν
Έμαθαν πως αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Τώρα το ξέρουν καλά
 Δεν έχει απομένει χαραμάδα να διαβεί υποψία ζωής
παρά μόνο στην άκρη.
Εκεί στην άκρη της χρεοκοπημένης κοινωνικής σύμβασης πλέκει η ζωή ξανά νέους δρόμους για να προχωρήσει










π

Κάποιες επέτειοι υπάρχουν για να θυμίζουν την αποτυχία

3-2-2012

          

Βγάζοντας βόλτα τον ρομαντισμό

Θείο τραγί 2

Πέρναγα από το Τέξας της Αμέρικας· κει που κάθομαν σ΄ένα χωλ και δε σκέφτομαν τίποτα, με πλησιάζει ένας ρωμιός κακομοίρης· μού λέει:  μού γράφεις μία σύσταση; άκω κει, όσες θες· πήρα το φάκελο κι άρχισα· ο άνθρωπος μούλεγε: κύριον Μήτρον Αλέσταν. Αγίαν Ευθυμίας Σαλώνων, Γκρεκ· κ΄ εγώ έγραψα: Τσακατράκ, τρακ πιπιτσίζ ζιτσιπίπ ίγκζ. Θα πάει; με ρωτάει· γιατί τάχα να ρώταε; θύμωσα: Άμα πάει να με χέσεις, είπα μέσα μου μόνο. Η συνείδησή μου μέσα μου ήταν μια γρηά-φαφούτα που όλο μούλεγε για τις τραγίλες των άλλων. Τι τους ήθελε αυτούς τους νομοταγείς και φιλόνομους και τους έπλασε ο Πανάγαθος; Δεν τους έκανε παλαμίδες τουλάιστον, που στη σκάρα λαδολέμονο είναι κανενός να μη δίνεις;

Γιάννης Σκαρίμπας - ο πολυταξιδεμένος (ποτέ του δεν ταξίδεψε μακριά από τη Χαλκίδα)

Το θείο τραγί - Γιάννης Σκαρίμπας 1

Έχει ένα χτύπο το χάος, έχει ένα σφυγμό το κενό

Θυμάσαι; Έχει συμβεί...

"Ξεφυλλίζοντας" την παλιά ηλεκτρονική αλληλογραφία προς απέλπιδα ερώμενο πρόσωπο: θυμίζει σημείο του δρόμου που συνέβη αυτοκινητιστικό δυστύχημα κι έχουν απομείνει τα τσαλακωμένα σίδερα, τα σπασμένα τζάμια και πλαστικά, θλιβεροί μάρτυρες της ταραγμένης στιγμής. Έχουν τη θλίψη και την αγωνία, την έξαψη και τον ιδρώτα που κυλάει στο φλεγόμενο σώμα καθώς μάταια γεμίζει και αδειάζει τη μικρή βαλίτσα έτοιμο να συγκρουστεί βίαια, με πάθος, με το παλλόμενο σώμα που περιμένει στην κλειστή στροφή. Δυνατός θόρυβος κι ύστερα ερημιά






'