Κάποιες επέτειοι υπάρχουν για να θυμίζουν την αποτυχία

3-2-2012

          

Βγάζοντας βόλτα τον ρομαντισμό

Θείο τραγί 2

Πέρναγα από το Τέξας της Αμέρικας· κει που κάθομαν σ΄ένα χωλ και δε σκέφτομαν τίποτα, με πλησιάζει ένας ρωμιός κακομοίρης· μού λέει:  μού γράφεις μία σύσταση; άκω κει, όσες θες· πήρα το φάκελο κι άρχισα· ο άνθρωπος μούλεγε: κύριον Μήτρον Αλέσταν. Αγίαν Ευθυμίας Σαλώνων, Γκρεκ· κ΄ εγώ έγραψα: Τσακατράκ, τρακ πιπιτσίζ ζιτσιπίπ ίγκζ. Θα πάει; με ρωτάει· γιατί τάχα να ρώταε; θύμωσα: Άμα πάει να με χέσεις, είπα μέσα μου μόνο. Η συνείδησή μου μέσα μου ήταν μια γρηά-φαφούτα που όλο μούλεγε για τις τραγίλες των άλλων. Τι τους ήθελε αυτούς τους νομοταγείς και φιλόνομους και τους έπλασε ο Πανάγαθος; Δεν τους έκανε παλαμίδες τουλάιστον, που στη σκάρα λαδολέμονο είναι κανενός να μη δίνεις;

Γιάννης Σκαρίμπας - ο πολυταξιδεμένος (ποτέ του δεν ταξίδεψε μακριά από τη Χαλκίδα)

Το θείο τραγί - Γιάννης Σκαρίμπας 1

Έχει ένα χτύπο το χάος, έχει ένα σφυγμό το κενό

Θυμάσαι; Έχει συμβεί...

"Ξεφυλλίζοντας" την παλιά ηλεκτρονική αλληλογραφία προς απέλπιδα ερώμενο πρόσωπο: θυμίζει σημείο του δρόμου που συνέβη αυτοκινητιστικό δυστύχημα κι έχουν απομείνει τα τσαλακωμένα σίδερα, τα σπασμένα τζάμια και πλαστικά, θλιβεροί μάρτυρες της ταραγμένης στιγμής. Έχουν τη θλίψη και την αγωνία, την έξαψη και τον ιδρώτα που κυλάει στο φλεγόμενο σώμα καθώς μάταια γεμίζει και αδειάζει τη μικρή βαλίτσα έτοιμο να συγκρουστεί βίαια, με πάθος, με το παλλόμενο σώμα που περιμένει στην κλειστή στροφή. Δυνατός θόρυβος κι ύστερα ερημιά






'

Σταγόνες της νυχτερινής βροχής πάνω στο κυπαρίσσι
λάμπουν στο πρωινό φως
Στολισμένο δέντρο

Μακριά πολύ μαακριά, υπάρχεις, πρέπει να υπάρχεις