«Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει»

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάκτυλά μου

χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια.

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ 

 

Μη μιλάτε Ελληνικά

Μη μιλάτε Ελληνικά

να γαβγίζετε

να μουγκρίζετε

Να μη μιλάτε καθόλου

Μη διαβάζετε Ελληνικά:

να διαβάζετε τους λόγους των πολιτικών σας

να διαβάζετε τα "καλέσματα" των οργανώσεών σας

να διαβάζετε τον ημερήσιο και τον περιοδικό σας τύπο.

Να μη διαβάζετε καθόλου.

Μη γράφετε Ελληνικά:

να γράφετε την "Καθαρεύουσα" του Γενικού Επιτελείου

να γράφετε την "Δημοτική" του Υπουργείου "Πολιτισμού"

να γράφετε όπως γράφουν στον ημερίσιο και στον περιοδικό σας τύπο

Να μη γράφετε καθόλου.

Και

Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα:

σας βλέπει κι αρρωσταίνει'

γυρίζουν τα μέσα της

αφρίζει

ξερνάει σακκούλες

σαγιονάρες

σακούλες

σερβιέτες

Ξερνάει πετρέλαιο και πίσσα

Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα.

Μη ανεβαίνετε στα βουνά:

σας αισθάνονται και πεθαίνουν

χάνουν τα δάση τους και τα πουλιά τους

χάνουν τη δρόσο τους και τ' άρωμά τους

χάνουν τα χιόνια τους και τα νερά τους.

Μην ανεβαίνετε στα βουνά.

Μη συντηρείτε αρχαιότητες:

είναι Ύβρις.

πάρτε κασμάδες και σωριάστε τες

φέρτε μπουλντόζες και σαρώστε τες

ρίχτε βενζίνη και κάφτε τες

Είναι η προτελευταία τιμή που μπορείτε να κάνετε στον Τόπο.

Η τελευταία είναι:

Να φύγετε

με τις γυναίκες και τα παιδιά σας

με τα σαλόνια σας και τα σκυλιά σας

με τη Βρωμιοσύνη σας και την κακομοιριά σας.

Και

μη παριστάνετε πως περιμένετε βαρβάρους:

Εσείς είστε οι βάρβαροι

και πρέπει να φύγετε. 

 ΚΩΣΤΑΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ  

Αρσένι Ταρκόφσκι Τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου

Τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, στο γέρμα

Μιας δύσκολης ζωής,

Γεμάτος θλίψη, μπήκα

Στο απογυμνωμένο κι ανώνυμο δάσος.

Ήταν καλυμμένο απ’ άκρη σ’ άκρη με το γαλακτώδες λευκό

Γυαλί της ομίχλης. Από τα γκρίζα κλαδιά

Έσταζαν δάκρυα καθαρά, σαν εκείνα

Που μόνο τα δέντρα χύνουν την παραμονή

Του χειμώνα που γυμνώνει τα πάντα.

Και τότε έγινε ένα θαύμα: της ώρα της δύσης

Μια αχτίδα λαμπερή διαπέρασε τα βαριά σύννεφα

Θαρρείς κι ήταν Ιούνιος,

Σαν τ’ ανάλαφρο δόρυ του τραγουδιού των πουλιών,

Από τις μέρες τις μελλούμενες στο παρελθόν μου.

Κι έκλαιγαν τα δέντρα την παραμονή

Των αγαθών εργασιών και της γιορτινής γενναιοδωρίας

Των ευτυχισμένων βροχών, που περιπλέκονται με το γαλανό χρώμα,

Κι έσυραν το χορό των καλογέρων,

Θαρρείς και τα χέρια στο πληκτρολόγιο

Πήγαιναν από τη γη μέχρι τις πιο ψιλές νότες.

В последний месяц осени, на склоне

Суровой жизни,

Исполненный печали, я вошел

В безлиственный и безымянный лес.

Он был по край омыт молочно-белым

Стеклом тумана. По седым ветвям

Стекали слезы чистые, какими

Одни деревья плачут накануне

Всеобесцвечивающей зимы.

И тут случилось чудо: на закате

Забрезжила из тучи синева,

И яркий луч пробился, как в июне,

Как птичьей песни легкое копье,

Из дней грядущих в прошлое мое.

И плакали деревья накануне

Благих трудов и праздничных щедрот

Счастливых бурь, клубящихся в лазури,

И повели синицы хоровод,

Как будто руки по клавиатуре

Шли от земли до самых верхних нот.

 

Δέντρο
Δέντρα
δέντρα
δέντρα

Επειδή  με τη δική μου γλώσσα
δεν μπορώ να σ΄αγγίξω
μεταγλωττίζω το πάθος μου.
Δεν μπορώ να σε μεταλάβω
και σε μετουσιώνω,
δεν μπορώ να σε ξεντύσω
έτσι σε ντύνω μ' αλλόκοτη φαντασία.
Στα φτερά σου από κάτω
δεν μπορώ να κουρνιάσω
γι αυτό γύρω σου πετάω
και του λεξικού σου γυρνάω τις σελίδες.
Πώς απογυμνωνέσαι θέλω να μάθω
πώς ξανοίγεσαι
γι΄αυτό μες στις γραμμές σου
ψάχνω συνήθειες
τα φρούτα π' αγαπάς
μυρωδιές που προτιμάς
κορίτσια που ξεφυλλίζεις
Τα σημάδια σου ποτέ μου δεν θα δω γυμνά
εργάζομαι λοιπόν σκληρά πάνω στα επίθετά σου
για να τ' απαγγείλω σ΄αλλόθρησκη λαλιά
Πάλιωσε όμως η δική μου ιστορία
κανένα ράφι δε στολίζει ο τόμος μου
και τώρα εσένα φαντάζομαι με δέρμα σπάνιο
ολόδετο σε ξένη βιβλιοθήκη
Επειδή δεν έπρεπε ποτέ να αφεθώ
στην ασυδοσία της νοσταλγίας
και να γράψω αυτό το ποιήμα
τον γκρίζο ουρανό διαβάζω
σε ηλιόλουστη μετάφραση

Κατερίνα Αγγελλάκη Ρουκ

Η ικεσία
Κύριε, Κύριε, πάει καιρός, μια μέρα
ονειρεύτηκα μιαν αγάπη όπως ποτέ
δεν θα μπορούσα να ονειρευτώ κανέναν,
κάποια αγάπη που θα ήταν όλη η ζωή, η ποίηση.
Και περνούσε ο χειμώνας και δεν ερχόταν,
και η Άνοιξη περνούσε επίσης,
και το καλοκαίρι πάλι ακολουθούσε
και το φθινόπωρο με έβρισκε περιμένοντας
Κύριε, κύριε: γυμνή η πλάτη μου είναι
Κάνε να ξεσπάσει εκεί, με βίαιο χέρι
το μαστίγιο που ματώνει τους διεφθαρμένους !
Γιατί ήρθε το σούρουπο , επάνω στη ζωή μου
κι αυτό το δίχως μέτρο, φλεγόμενο πάθος
το έχω χάσει Κύριε, κάνοντας στίχους!

Alfonsina Storni, Ποιήματα



Αθεράπευτη
Άνθρωπε, μη μου λες πως πρέπει να πεθάνω
Γιατί το ξέρω.
Μου το είπαν τόσο και τόσο το λέω
Που μ' έχει κουράσει.

Αν πρέπει να φύγω, καλύτερα για όλους,
Αλλά και για μένα.
Ενώ τραγουδάει, τρελά το τζιτζίκι.
Και ρουφάει το κολίβρι το νέκταρ.

 Alfonsina Storni

Αποσπάσματα ερωτικού λόγου - "Θέλω να καταλάβω" - Η ερωτική επιστολή

...Έτσι όσο κι ανααγορεύω ατέρμονα περί έρωτος το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι θα πιάσω την έννοια από την ουρά: μέσα από στιγμιαίες αναλαμπές, φραστικούς τύπους, εκφραστικά απροσδόκητα - στοιχεία  διάσπαρτα μέσα στο μεγάλο ρεύμα του Φαντασιακού. ¨Βρίσκομαι στην κακοτοπιά του έρωτα δηλαδή στην εκθαμβωτική μεριά του. "Το πιο σκοτεινό σημείο  λέει μια κινέζικη παροιμία, είναι πάντα αυτό που βρίσκετα κάτω από τη λάμπα".
Ως πόθος η ερωτική επιστολή προσμένει την απάντηση. Επιβάλλει έμμεσα στον άλλον να ανταποκριθεί, διαφορετικά η εικόνα του αλλοιώνεται, γίνεται άλλη. Αυτό το εξηγεί  αυστήρά ο νεαρός Φρόιντ στη μνηστή του: Δεν θέλω ωστόσο να παραμένουν αναπάντητα τα γράμματά μου. θα σταματήσω αμέσως να σου γράφω αν δεν μου απαντήσεις. Συνεχείς μονόλογοι γύρω από ένα πλάσμα αγαπημένο, που δεν τους διορθώνει ούτε τους τροφοδοτεί το πλάσμα αυτό, οδηγούν σε σφαλερές απόψεις ως προς τις αμοιβαίες σχέσεις. Έτσι γινόμαστε πια ξένοι ο ένας για τον άλλον όταν ξαναβρισκόμαστε κι ανακαλύπτουμε πως τα πράγματα είναι διαφορετικά απ΄ότι τα φανταζόμασταν μην έχοντας καμιά επιβεβαίωση