Γλυκό μου,
σ΄ ακούω επάνω να γελάς. κάτι παρακολουθείς στο διαδίκτυο, κάτι αστείο
 και προσπαθείς να διασκεδάσεις το τεράστιο άγχος
 που φορτώθηκες ακούσια στην λεπτή σου πλάτη
Κι εγώ εδώ αδύναμη να σε βοηθήσω με κάποιον τρόπο
σκέφτομαι πως δεν θα έπρεπε τόσο να σε συμπονώ
Σκληρά και ψύχραιμα θα 'πρεπε να αντιμετωπίζω τούτη την πρώτη σου δοκιμασία
Αλλά ούτε αυτό μπορώ να καταφέρω
και νιώθω μέσα μου χίλια κομμάτια
λιγάκι το γέλιο σου με παρηγορεί
Φαντάσου, εσύ μου δίνεις δύναμη εμένα
Γλυκό μου
Σ΄ αγαπώ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ – Τραγωδία

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ – Τραγωδία 

 

Κανείς δεν σκέφτηκε να κλείσει φεύγοντας την πόρτα

κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο που θα ‘ρχονταν σε λίγο

κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε και τι έπαιρνε κοντά του

φύλλα μαχαίρια βλέμματα ή τα τελευταία λόγια

που θα ‘διναν στην παρεξήγηση ένα τέλος.

Θέλω να σ’ αγαπήσω μα δε γίνεται έχω αργήσει

θέλω να σ’ αγαπήσω όσο δε μ’ αγάπησε κανένας

να σκιστώ για σένα ν’ αλλάξω γειτονιά ν’ αλλάξω στέκια.

Τώρα πελώρια άγνωστα χέρια ασυνείδητα με δέρνουν

τώρα ξαφνικά νερά μου έκλεισαν όλους τους δρόμους

τώρα παλιά τραγούδια λαϊκά βαραίνουν τον αέρα…

Αν θα σε ξαναβρώ δεν ξέρω που θα σε τρακάρω πάλι

σε πόλη ολοκαίνουργια με εναέριους δρόμους

ή σε μοντέρνα ερημιά ή μες το τελευταίο σκοτάδι…

Και θα ‘χω άραγε ακόμα την παλιά καρδιά;

Η ταινία προβλήθηκε στην κρατική τηλεόραση λίγο καιρό μετά την προβoλή της στους κινηματογράφους, δεν θυμάμαι χρονολογία
Εκεί την παρακολούθησα, στην ασπρόμαυρη οθόνη. Μια τηλεόραση της δεκαετίας του 80. Η μαγεία ξεχύλησε πλημμύρησε το δωμάτιο, το σπίτι απλώθηκε στην θάλασσα που ήταν το σύνορο του σπιτιού μου, ευτυχώς. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, πρώτη φορά ένιωθα το σώμα μου να βιώνει βαθιά τη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας
Δεν μπορούσα να ερμηνεύσω τη συγκίνηση,
Όταν αργότερα ξανασυναντήθηκα με το ΧΑΟΣ κατάλαβα γιατί αυτή η ταινία άφησε το αποτύπωμά της στην ψηχή μου. Αποτελεί μια κορυφαία στιγμή του σινεμά, εικόνα, μουσική, λόγος, αφήγηση
Kaos, intro scene

νιώθω θρυμματισμένη
να γείρω θέλω
να ακουμπήσω σε χέρια ζεστά
να βγει η ανάσα ολόκληρη
το σώμα να τεντωθεί σα τόξο
να ανοίξουν ουρανοί τα μάτια
μια αγκαλιά τέλος κι αρχή

Η ζωή είναι στιγμές ή στιγμή;

Ημέρες γιορτινές, πένθους και χαράς,
Η θύμησή τους από τα παιδικά χρόνια
ανάμεικτη
Οι γυναίκες μέσα σε παροξυσμό
να προλάβουν να υπηρετήσουν την παράδοση
να μην χαθεί ο κρίκος, να μην συμβεί το κακό
Να διαλύονται σωματικά και ψυχικά
Τις θυμάμαι να παλεύουν αξημέρωτα
με το ακατανόητο,
να σηκώνουν στους λεπτούς ώμους
το βάρος της ανθρωπότητας
να σπαταλούν τις ζωτικές τους δυνάμεις
στην υπηρεσία του αμείλικτου
Κι από νωρίς στην εκκλησιά
να προσεύχονται για το ανέφικτο
να θρηνούν για τον θεϊκό θάνατο
θρηνώντας μύχια για τη χαμένη ζωή
για τη ματωμένη ελευθερία

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ever tried. Ever failed. No matter. 
Try Again. Fail again. Fail better.
 Samuel Beckett

Sebastião Salgado

"Τα παιδιά της οδοιπορίας"
Οι άθλιες βάρκες με τους μετανάστες που καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων των δουλεμπορικών.
Οι σημερινοί σκλάβοι, που δεν ονομάζονται πια έτσι, έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν οι πρόγονοί τους, όταν τους χτυπούσαν με το μαστίγιο και τους πετούσαν στις φυτείες της Αμερικής.
Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν,. Κανείς δεν μεταναστεύει επειδή το θέλει.
Από την Αφρική κι από άλλα πολλά μέρη, οι απελπισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα μολυσμένα ποτάμια και την άδεια τους κοιλιά.
Το εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήμερα μια από τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του Νότου.
Eduardo Galeano: Καθρέφτες, μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία

Η πεποίθηση ότι η ζωή έχει ένα σκοπό είναι ριζωμένη σε κάθε κύτταρο του ανθρώπου, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ύπαρξής του.... Σήμερα , εδώ, ο σκοπός μας είναι να ζήσουμε μέχρι την άνοιξη. Δεν μας απασχολεί τίποτ' άλλο. Αυτός είναι ο μοναδικός μας στόχος. Το πρωί στην πλατεία του Προσκλητηρίου, στην ατελείωτη αναμονή της αναχώρησης   για τη δουλειά, όταν οι ριπές του αέρα τρυπούν τα ρούχα μας και το ανυπεράσπιστο σώμα μας τρέμει από άγρια ρίγη, όλα είναι γκρίζα και είμαστε γκρίζοι κι εμείς. το πρωί όταν είναι ακόμα σκοτάδι, εξερευνούμε τον ουρανό προς την Ανατολή, κατασκοπεύοντας τα πρώτα σημάδια της άνοιξης και κάθε μέρα σχολιάζουμε την εμφάνιση του ήλιου: σήμερα ανέτειλε λίγο πιο ζεστός από χθες, σε δύο μήνες, σ' ένα μήνα το κρύο θα μας αφήσει ήσυχοςυ και θα έχουμε έναν εχθρό λιγότερο σ85

Αυτό το απέραντο συνονθύλευμα σίδερου, τσιμέντου, λάσπης και καπνού είναι η άρνηση της ομορφιάς... Πίσω από το συρματόπλεγμα δεν φυτρώνει ίχνος χορτάρι και όλα είναι νεκρά εκτός από τις μηχανές και τους σκλάβους: οι μηχανές πιο ζωντανές απ' τους σκλάβους 87

Ο 27χρονος Μάνος Χατζηδάκις στη μοναδική του κινηματογραφική εμφάνιση, παίζοντας στο πιάνο αυτό το τρυφερό τραγούδι  που ακούγεται εδώ για πρώτη και τελευταία φορά

Ξέρω γιατί τόση φασαρία
κίνηση, φωνές,
Για να κρύψω την αβάσταχτη ερημία

Ένας πίνακας του Πάουλ Κλέε υπό τον τίτλο ‘Angelus Novus’ απεικονίζει έναν άγγελο που κοιτά σαν να πρόκειται να κινηθεί μακρυά από κάτι που αγναντεύει σταθερά. Τα μάτια του είναι ακίνητα, προσηλωμένα, το στόμα του είναι ανοιχτό, τα φτερά του είναι διάπλατα. Έτσι αναπαριστά κάποιος τον άγγελο της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου παρατηρούμε μια αλληλουχία γεγονότων, αυτός βλέπει μια μεμονωμένη καταστροφή που συνεχίζει να σωρεύει συντρίμμια και να τα ρίχνει μπροστά στα πόδια του. Ο άγγελος θα ήθελε να μείνει, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να κάνει ολότητα ό,τι έχει θρυμματιστεί. Αλλά η καταιγίδα, μέσα από τον Παράδεισο, μαίνεται. Πέφτει στα φτερά του με τόση βιαιότητα που ο άγγελος δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Η καταιγίδα αναπόφευκτα τον ωθεί στο μέλλον, προς το οποίο είναι γυρισμένη η πλάτη του, ενώ ο σωρός των συντριμμιών έμπροσθεν του μεγαλώνει προς τον Ουρανό. Η καταιγίδα είναι αυτό που ονομάζουμε πρόοδος.
Βάλτερ Μπένγαμιν

Ο μοναχός Βικέντιος θρηνεί για το θάνατο της σκυλίτσας του

Από τα μάτια του κυλούσανε καυτά ποτάμια και η μύτη του άρχισε να πλυμμηρίζει. Κατέβασε το σκούφo χαμηλά και κάλυψε όλο του το πρόσωπο- μούσκεψε αμέσως το μάλλινο ύφασμα. Άφησε το κορμί να πέσει άψυχο, κουλουριασμένο, στο κρύο πάτωμα. Με τα δάκτυλά του ζουλούσε πάνω από το σκουφί τα μάτια του που τρέχανε ασταμάτητα, μόνο το στόμα του είχε αφήσει ακάλυπτο ν΄ανασαίνει και να αναπέμπει παρακλήσεις, προσευχές, μοιρολόγια, παράπονα . Ζητούσε το λόγο από τον Θεό, από την Παναγία. Από δεκαεφτά χρονώ σε υπηρετώ, Παναγιά μου. Ήρθα και βρήκα οκτώ μοναχούς κι ένα γέροντα σκληρό σαν την πέτρα. Κάθε χρόνο έφευγε κι ένας. Μόνάχος έμεινα μες στο σπίτι σου. Γιατί; Μια ανάσα ένιωθα κοντά μου κι εγώ τις νύχτες και μου τη στερείς κι αυτή, γιατί, Θε μου μεγαλοδύναμε; Θρήνησε με λυγμούς για ώρα πολλή, ώσπου κουράστηκε από τα τραντάγματα και η αναπνοή του στένεψε. Έβγαλε το σκουφί του και το χουφτάλιασε, έγειρε το βασανισμένο του κορμί ανάσκελα στο σανιδένιο πάτωμα και κάρφωσε το κουρασμένο βλέμμα του στον ουρανό, έξω από το παραθύρι

-
Γιάννης Μακριδάκης, Η δεξιά τσέπη του ράσου, σσ. 28-29

Πάλι ήρθες στο όνειρό μου
Μακρινός με μια γεύση ζαχαροκάλαμου
Μ΄έψαξες λέει, γιατί δεν άντεχες την απουσία μου
Ήρθες να αγγίξεις το πρόσωπο μου,  να χαϊδέψεις τους μαύρους κύκλους των  ματιών μου
παλιά χρωστούμενα χρόνια τώρα,
(χρέος που ποτέ δεν εξοφθλήθηκε)
Κι εγώ πάλι δεν καταλάβαινα τι μου συμβαίνει,
αν και σε παρακολουθούσα προσεκτικά, δεν ήθελα να σε ξαναχάσω
Όμως κάτι δεν έκανα καλά,
άφηνα πάλι το νερό να κυλήσει έξω απ΄τις παλάμες μου
Και χάθηκες όπως και τότε
Γιατί να βλέπουμε τα όνειρα;
Θυμόμαστε ή μας θυμούνται;

Νίκος Καρούζος - Ρομαντικός Επίλογος
 
Ρομαντικὸς ἐπίλογος
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.